مجيزگوی آخوندها باش تا در امان باشی

در کشور گل و بلبلم شايستگی معنايی ندارد جز دستمال زدن چیزای آخوندها و مدح و ثنای تازی های سوسمار خوری که 1400 سال پيش زندگی می کرده اند.

يکی از خواننده های خيلی معروف و محبوب صدا و سيمايی را که از بچگی می شناسم، آنچنان به مدد دستمال بدستی و مجيز گويی و تظاهر، کار و بارش بالا گرفته که حتی دوستان دوره کودکی اش را هم به ياد نمی آورد، يک چنين آدم چندشی با آی کيوی پائين چطور می تواند هنرمند بزرگی بشود؟

هنرش در دستمالش بوده، رفتن به حج و حاجی شدن در کشور ما خيلی ارج و قرب دارد بخدا و "عوام کالعنام" را حسابی خام می کند و به تو ايمان می آورند که اگر خود خدا نباشی، بالاخره پيغمبر شده ای، با اين حساب در سايتش دروغهايی نوشته که خودش هم با خواندنشان به خودش شرم می کند.

حالا اين بابا مشکلی برای کنسرت برگزار کردن نداره چون هميشه تو شعرا و آهنگايی که می سازه خامنه ای و خمينی و علی و محمد رو ستايش می کنه، حتی چند سال پيش هم به هزينه ی وزارت ارشاد براش تور اروپايی گذاشتن ولی اگه يکی بخواد از غم روزگاری که توی دل يه بچه ی بی پدر و مادر که کنار خيابون به گدايی گماشته شده شعر بسازه می زنن تو دهنش که ای منافق، تو آلت دست اجنبی و دشمنان شدی؟ مزدور اسرائيل و آمريکا شده ای؟

بابا وطن، بابا هموطن، بابا حافظ، در ميخانه ببستند، خدا کاری نکرد، در تزوير و ريا هم بگشودند، ديگه کار ما تمومه ...